Voyeurisme in de Amsterdamse Waterleidingduinen
Oktober bronsttijd in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dit fenomeen blijft op mij zijn aantrekkingskracht uitoefenen. Hoe vaak ik tegen mezelf ook zeg: het is nu wel een keer genoeg geweest! Maar nee, ook dit jaar weer niet. Dit jaar voor het eerst naar de Wildbaan in het Nationaal Park De Hoge Veluwe geweest om naar de bronst van de edelherten te kijken. Het was voor een vrijdag behoorlijk druk. Een bijzonder schouwspel: honderden fotografen op een rij staan te wachten tot dat de boswachter voer gaat strooien waar de edelherten op af komen. Waar had ik dat eerder gezien: jawel in de dierentuin ook daar is het voeren van de dieren het hoogtepunt van het bezoek voor veel mensen.
Het heeft niet veel met spotten van dieren te maken. Nee dan de bronst in Amsterdamse Waterleidingduinen. Het mooie is dat in van de paden af mag. Hoor je geburkel dan kun het geluid volgen en op gepaste afstand kun het wild zien! Jaar in jaar uit het zelfde spectakel: het begint met het horen van geburkel, voor mij het sein het begint weer, daarna een bezoekje aan het zgn. lek. Uitkijken dat je dieren niet stoort. De stank van pies en sperma trotserend. Het vechten en poetsen is begonnen.
Dit gedrag heeft tot doel om andere bokken weg te jagen en vooral indruk maken op de hindes om uiteindelijk uit te monden in paren. Ik had voor mezelf besloten dat het wel genoeg was om dit schouwspel te waar te nemen voor dit jaar. Volgend jaar nieuwe nieuwe kansen. Afgelopen zondag Ajax – Feijenoord een teleurstellende 1-1 ik had behoorlijk de pest in. Teruggekomen uit de Arena was ik dus vroeg thuis. Ik stelde mij de vraag ga je aan je website werken http://jandirkbol.nl of ga je toch maar naar de Amsterdamse Waterledingduinen: ik besloot te kiezen voor het laatste.
Om de een of andere reden trok het lek. Het ging er behoorlijk tekeer. Gekletter van geweien, rond rennende bokken, gegil van hindes. Gelukkig waren er niet al te veel mensen en bleven ze op gepaste afstand, allemaal liefhebbers blijkbaar! Midden in het bos gebeurde het: ik voelde me een voyeur van een prachtig schouwspel: parende dieren.
Niet te lang bij nadenken bij dit schitterende schouwspel, beelden schieten. Het was een vreemde gewaarwording toen na het nemen van de foto’s om mij heen keek, er was niemand meer te zien. Aangezien ik voor zonsondergang bij de uitgang wilde zijn besloot ik om gaan of toch niet? Een foto moest ik nog maken.
Het is goed rusten na gedane arbeid.
Kijk voor meer foto’s www.jandirkbol.nl
